زهرا مقدم
هر روز ساعت پنج، مردی میاد کنار دریا، یک سنگ خاص رو از ساحل برمیداره و پرت میکنه تو آب.
امروز سنگ اونجا نبود.
ولی رد پاهاش، مستقیم تا توی آب میرفت…
و حالا، چیزی روی سطح آب شناور بود.
7پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
8 ماه پیش
اخم کردم؛ خم شدم و در گوشش زمزمه کردم: چون تو خوشحالی دلیل نمیشه منم خوشحال باشم اما چون تو خوشحالی منم خوشحالم.
683
8 ماه پیشای یار قدیمی در کوچهی خاطرههایت هنوز عطر مهربانی جاریست...
370
10 ماه پیشقلبش ایستاد وقتی شنید؛ جهان در سکوت فرو رفت، دستهایش لرزیدند، قطرههای اشک همچون باران بهاری، از گونههایش سرازیر شد؛ و کلمات تنها چیزهایی بودند که آنجا حضور نداشتند.
240
یک سال پیش«چطور میتونی اونو ببخشی؟» – نه اینکه اونو ببخشم نه، ولی این فکر که خیلی وقتا آدما نتیجهی رفتار بقیهان، باعث میشه دلم حتی برای یه قاتل سریالی هم بسوزه.
290
یک سال پیشصداش از خاطرم رفته. نه که نخواسته باشم به یاد بیارم، نه… فقط هر بار که گوش جان سپردم، چیزی جز سکوت نیومد. چه جانکاه است دلتنگی برای آوایی که دیگر حتی خیال آن نیز محو گشته. ماندهام با حسرتی بیصدا، در گوشهی این سکوت.
190
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.