تو تنها تلخى زندگى من نيستى…اما موندگارترينشونى.

گاهى از آدمها نفرت بخريم. شايد بهايش دردآور باشد اما؛ ثمره ى نجات دهنده اى دارد. باور كن كسى كه از تو متنفر شد دست كم؛تو را از دغدغه‌ی بودنش بى نياز ميكند.

وقتى شمعى را روشن ميكنى؛ گرم است؛ نور است. اما دلهره ى خاموش شدنش تا آخرين قطره همراه تو ميچكد.

شب هاى زمستان؛جورِ ديگرى سرد بود. در انتهايى ترين ساختمانِ آن عمارتِ سياه پوشِ؛مَردى دل مُرده؛هميشه در آن تاريكى هاى برف نِشين؛ همه ى درها را…. همه پنجره ها را… همه ى شمعِ فانوس ها را… باز و روشن مى گذاشت؛ به اُميدى از بازگشتِ وعده داده شده…!