شب هاى زمستان؛جورِ ديگرى سرد بود. در انتهايى ترين ساختمانِ آن عمارتِ سياه پوشِ؛مَردى دل مُرده؛هميشه در آن تاريكى هاى برف نِشين؛ همه ى درها را…. همه پنجره ها را… همه ى شمعِ فانوس ها را… باز و روشن مى گذاشت؛ به اُميدى از بازگشتِ وعده داده شده…!