«+شاید در زندگی‌ای دیگر مکس؟ -.... نه لیریا عزیزم، نه. همه میدونیم چه در این زندگی و چه در زندگی‌ای دیر، تو شاهدخت دست نیافتی، و من شوالیه‌ای بدون تاج و تخت هستم، که دوباره تو را به پرنسی سوار بر اسم سفید می‌بازم...»

آغاز داستان‌های کودکی‌مان با «روزی روزگاری» بود، اما داستان‌های بزرگسالی‌مان چگونه آغاز می‌شوند؟ گویا اصل ماجرا را فراموش کرده‌ایم: کسی داستان واقع‌گرای بزرگسالی ما را نمی‌خواند، حتی خودمان که برای فرار از زندگی به خیال پناه می‌بریم!

کاش آن دهان را می‌بستم که بر زبان آورد: «از یاران، دشمن برنخیزد.» آنچه را که در مغاک خیال خود حق می‌پنداشتم، در میدان عمل، وارونه جلوه کرد.

در آن کتاب، حکایت آن پسرک بود که با دیدن دخترک، جان را در کمانِ چشمانش به بند کشید. و من امروز… به این جنونِ دیرینهٔ او حسادت می‌ورزم. تو چه می‌دانی از این قلبِ زیرِ شلیک؟ که اینچنین ماهرانه مرا هدف گرفته‌ای.

جراحات را عفو نمودم، زیرا آن‌که در سینه پَروریدم، خود تیغ‌به‌دست بود.