آغاز داستان‌های کودکی‌مان با «روزی روزگاری» بود، اما داستان‌های بزرگسالی‌مان چگونه آغاز می‌شوند؟ گویا اصل ماجرا را فراموش کرده‌ایم: کسی داستان واقع‌گرای بزرگسالی ما را نمی‌خواند، حتی خودمان که برای فرار از زندگی به خیال پناه می‌بریم!