میریام
هرچه به خود امید و انگیزه میدهم که تو میتوانی این درد و این عذاب را تحمل کنی ،
ولی باز،
با خود میاندیشم که به چه دلیل؟
11پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
آینده جای خوبی نیست... منتظرش نباشید!
152
7 ماه پیشاما از دل لکههای تاریک، نقطههای نور سر برآوردند؛ رنگها آهسته سرازیر شدند، چشمهایم را بوسیدند، در میان سیاهیام امیدی خاموش جوانه زد.✨️
120
7 ماه پیشمن یک نقاشم،درحال سیاه کردن کاغذ سفید. درست مانند کاری که آنان با زندگانیم انجام دادند.
120
7 ماه پیشدر برزخی گرفتارم که نه راه پیش دارم، نه مجال بازگشت؛ تنها صدای قلبم لابهلای سکوت شب میلرزد، امیدم گمشده است میان سایهها، شاید روزی سپیدهای بیاید و بر شبم نور بپاشد. شاید...
152
7 ماه پیشبا اینکه میدانم تو برایم نشدنی هستی، اما باز در خلوت شبهای بیانتها، امیدت را به ستارهها میبافم...
120