میریام
در برزخی گرفتارم که نه راه پیش دارم، نه مجال بازگشت؛ تنها صدای قلبم لابهلای سکوت شب میلرزد، امیدم گمشده است میان سایهها، شاید روزی سپیدهای بیاید و بر شبم نور بپاشد.
شاید...
15پسند2نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
آینده جای خوبی نیست... منتظرش نباشید!
152
7 ماه پیشاما از دل لکههای تاریک، نقطههای نور سر برآوردند؛ رنگها آهسته سرازیر شدند، چشمهایم را بوسیدند، در میان سیاهیام امیدی خاموش جوانه زد.✨️
120
7 ماه پیشمن یک نقاشم،درحال سیاه کردن کاغذ سفید. درست مانند کاری که آنان با زندگانیم انجام دادند.
120
7 ماه پیشبا اینکه میدانم تو برایم نشدنی هستی، اما باز در خلوت شبهای بیانتها، امیدت را به ستارهها میبافم...
120
7 ماه پیشخب... فکر کنم بعد از نماز خواندن، نوشتن تنها چیزی باشد که آرامم میکند. و قلمم، آرامشی پنهان در سکوت شبهاست؛ واژههایم مثل دعا، با هر سطر میبالند مینویسم تا روحم سبکتر شود و دل بیقرارم آرام گیرد در آغوش کلمات✨️
130