میگه که: اونکه آغوش رو کشف کرد لال بود! می‌خواست همه چیز رو به یکباره بیان کنه (:

فکرش را بکن . . در ازل مقدر کرده بودند که ما در آن روز ؛ در آن ساعت ؛ و در آن مکان همدیگر را ببینیم . . (:

مکثی کرد و نوشت: «ممنون که در دلم ریشه دواندی.» گفتم:«خاکت خوب بود؛ من گیاهی نیمه‌جان بودم، خسته از زیستن و از ماندن؛ هوای تو سبزم کرد»

إذ لم يبدأ بالتعارف، ينتهي بالتَعارف! اگه با شناختن شروع نشه، با شناختن تموم می‌شه !

از خیالم که بگذری -سبز- میشوم‌؛ حتی اگر هزار سال مرده باشم . . .