من ماندم و بخار چای در سرمای پاییز و دمی آرامش من ماندم و من ماندم، پای سخنانی، بی آلایش ماندم که بسوزم، ماندم که بسازم ماندم که در این عمرِ گرانمایه نبازم گر غیر این هست و، نبود این سخنان گر نبود غم و شادی و سخت و آسان پس آمدنم بهرِ چه بود؟