نرگس
در آغوشش، به دنبال ذرهای گرما بود. اما چنان سرمایی استخوانسوز به رگ و پیاش رسوخ کرد، که در زمستان به چنین سرمایی دچار نشده بود...
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
امان از الان، امان از لحظه و حال، که حتی یک دقیقه بعد را هم نشانمان نمیدهد.این است که محکومیم بدترین حالت را برای فردا و فرداها در نظر بگیریم. لبریزیم از ابهام و ابهام و ابهام...
50
6 ماه پیشرویاهایم را بر روی بوم خیالم رنگ کردم، غافل از اینکه روزگار قصد به آتش کشیدنشان را داشت...
160
6 ماه پیشهمان جا که قلبم را سر به هوا در دستانت گرفته بودی و برای گرفتن قلبی دیگر در دستانت، آن را به زمین انداختی شکستم...
51
6 ماه پیشنگاه غمگینم را چه کنم که حتی در اوج شادی هم گریبان گیرم است؟...
100
7 ماه پیشاز صبح تا شب، ما انسان خالص نمیبینیم، بلکه نقابهایی میبینیم که پشت آنها انسانهایی مخفی شدهاند. صبح که از خانه بیرون میرویم، تعداد زیادی نقابِ متحرک میبینیم. هر روز با آن ها مراوده داریم و دل خوش میکنیم که همگی راستین هستند...
140