امان از الان، امان از لحظه و حال، که حتی یک دقیقه بعد را هم نشانمان نمی‌دهد.این است که محکومیم بدترین حالت را برای فردا و فرداها در نظر بگیریم. لبریزیم از ابهام و ابهام و ابهام...

در آغوشش، به دنبال ذره‌ای گرما بود. اما چنان سرمایی استخوان‌سوز به رگ و پی‌اش رسوخ کرد، که در زمستان به چنین سرمایی دچار نشده بود...

رویاهایم را بر روی بوم خیالم رنگ کردم، غافل از اینکه روزگار قصد به آتش کشیدنشان را داشت...

نگاه غمگینم را چه کنم که حتی در اوج شادی هم گریبان گیرم است؟...

از صبح تا شب، ما انسان خالص نمی‌بینیم، بلکه نقاب‌هایی می‌بینیم که پشت آن‌ها انسان‌هایی مخفی شده‌اند. صبح که از خانه بیرون می‌رویم، تعداد زیادی نقابِ متحرک می‌بینیم. هر روز با آن ها مراوده داریم و دل خوش می‌کنیم که همگی راستین هستند...