فنجون

و من میان آواره های دلم تو را چون امیدی سبز نگهداشتم تا… | خانوم نویسنده ❤️🥰 - فنجون

و من میان آواره های دلم تو را چون امیدی سبز نگهداشتم تا زمانی از زندگی نا امید شدم امید تو ،مرا به زندگی برگرداند و روحی تازه در من دمید وجودت...🫠

1پسند0نقد0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستانک‌های دیگر این نویسنده

اشک عزیزم، وقتی موضوع جدیه و من دارم به شدت بحث میکنم و عصبانی‌ام و حق با منه و باید محکم باشم؛ گوله گوله نریز، نریز. داری گند میزنی به همه‌چی!

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم:)

چه کسی گفت که مستی فقط ازجام شراب است؟ من ز میخانه ی چشمان تو هر لحظه خرابم..

یاد تو ، غمگین ، در جانم افتاده، چون نسیمی سرد، هر شب به آغوش سکوت پناه می‌برم و نامت را زیر لب نجوا می‌کنم، شاید مهتابی بیاید و ردّی از تو بیاورد.

در کنج شب، صدایت را می‌طلبم قطره‌قطره اشک، همانند قهوه تلخ، اما آرام، به یاد تو نوش جان می‌کنم باشد که فردا، کمی شیرین‌تر بگذرد

هنوز نقدی ثبت نشده است

نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.