فنجون

و من میان آواره های دلم تو را چون امیدی سبز نگهداشتم تا زمانی از زندگی نا امید شدم امید تو ،مرا به زندگی برگرداند و روحی تازه در من دمید وجودت...🫠

1پسند0نظر0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستان‌های دیگر این نویسنده

اشک عزیزم، وقتی موضوع جدیه و من دارم به شدت بحث میکنم و عصبانی‌ام و حق با منه و باید محکم باشم؛ گوله گوله نریز، نریز. داری گند میزنی به همه‌چی!

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم:)

چه کسی گفت که مستی فقط ازجام شراب است؟ من ز میخانه ی چشمان تو هر لحظه خرابم..

یاد تو ، غمگین ، در جانم افتاده، چون نسیمی سرد، هر شب به آغوش سکوت پناه می‌برم و نامت را زیر لب نجوا می‌کنم، شاید مهتابی بیاید و ردّی از تو بیاورد.

در کنج شب، صدایت را می‌طلبم قطره‌قطره اشک، همانند قهوه تلخ، اما آرام، به یاد تو نوش جان می‌کنم باشد که فردا، کمی شیرین‌تر بگذرد