یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم:)

چه کسی گفت که مستی فقط ازجام شراب است؟ من ز میخانه ی چشمان تو هر لحظه خرابم..

یاد تو ، غمگین ، در جانم افتاده، چون نسیمی سرد، هر شب به آغوش سکوت پناه می‌برم و نامت را زیر لب نجوا می‌کنم، شاید مهتابی بیاید و ردّی از تو بیاورد.

در کنج شب، صدایت را می‌طلبم قطره‌قطره اشک، همانند قهوه تلخ، اما آرام، به یاد تو نوش جان می‌کنم باشد که فردا، کمی شیرین‌تر بگذرد

نماز، آغاز آرامشی‌ست که از دل انسان برمی‌خیزد و به آسمان می‌رسد. گاهی آدمی میانه شهر، میان سنگینی روزها و خستگی قدم‌ها، دنبال دریچه‌ای می‌گردد که از آن نفس تازه کند؛ نماز همان دریچه است، همان پنجره‌ای که رو به نور باز می‌شود..