فنجون

قلبش ایستاد وقتی شنید؛ جهان در سکوت فرو رفت، دست‌هایش لرزیدند، قطره‌‌‌های اشک همچون باران بهاری، از گونه‌هایش سرازیر شد؛ و کلمات تنها چیزهایی بودند که آنجا حضور نداشتند.

240

یک سال پیش

«چطور می‌تونی اونو ببخشی؟» – نه اینکه اونو ببخشم نه، ولی این فکر که خیلی وقتا آدما نتیجه‌ی رفتار بقیه‌ان، باعث میشه دلم حتی برای یه قاتل سریالی هم بسوزه.

290

یک سال پیش

صداش از خاطرم رفته. نه که نخواسته باشم به یاد بیارم، نه… فقط هر بار که گوش جان سپردم، چیزی جز سکوت نیومد. چه جانکاه است دلتنگی برای آوایی که دیگر حتی خیال آن نیز محو گشته. مانده‌ام با حسرتی بی‌صدا، در گوشه‌ی این سکوت.

190

نقدها

هنوز نقدی ثبت نشده است

نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.