چرا من همیشه نقش ام رو مثل یک آدم شاد درست بازی می کردم اما اندرونم پر از تردید و درد بی‌صدا بود؛ لبخندم نقابی برای اشک‌های بی‌دلیل شبانه شد و شادی‌ام را به دیوارهای سکوت دوختم، تا شاید کسی بخواند حقیقت بودنم را. اما نتونستم