او ماه بود؛ گاهی کامل و پر نور، گاهی زخمی و رنگ پریده، اما این چیزی از ماه بودنش کم نمی کرد. ماه برای آسمان همیشه ماه است. در اوج تنهایی و تاریکی شب‌ها، ماه با همه زخم‌ها و کم‌رنگی‌اش، نگاهش را به دل ستاره‌ها می‌دوزد؛ تا امید در دل آسمان بدرخشد.

از من بپرسی می‌گم روزهای قشنگی بود ولی به غم و غصه‌ی بعدش نمی‌ارزید. اشک‌هایم را در شب‌های بی‌تابی شمردم، هر خاطره‌ات بوی اندوه می‌داد؛ اما هنوز هر صبح، دل به یاد تو می‌سپارم، شاید سپیدیِ فردا رنگ شادی باشد.

خانومه گفت: حواستون به بچه‌ من هست من برم تو سوپری یه شیر بخرم بیام؟ «بچه چند ماهه تو کالسکه». گفتم: حتی اگه من بگم آره، شما نباید اعتماد کنی. بچه رو بغل کن ببر، من حواسم به کالسکه و وسایل توش هست.

همسایه بالاییم ۱ ساعته داره تو خونه فوتبال بازی می‌کنه، با عصبانیت اومدم بالا زنگشون رو زدم بچه درو باز کرد با لباس فوتبال، امروز تولدش بوده باباش براش توپ و لباس ورزشی خریده، دعوتم کردن داخل کیک‌و خوردم، الآن دارم با بچه فوتبال بازی می‌کنم :))

سر درد هم زمانی که تو بودی شیرین تر بود اکنون که رفته‌ای، دردها بی‌طعم و بی‌رنگ‌اند؛ بغض‌هایم در نبودت بی‌فرجام و بی‌پناه، مثل شب‌هایی که ماه را گم کرده‌اند...