من ادم های زیادی را دیده ام که بیخ تا بیخ زیر خروار های دردشان خاک شده اند اما باز هم می خندند ، صحبت می کنند ، می بینند و درک می کنند گویی مرز های شکیبایی و درنگ را رد کرده اند شاید هم از راهشان مایل ها دور هستند اما پایدار ادامه می دهند