عق میزنم … برای  تمام ان پروانه های رنگینی که درون دلم کاشته بودی.  بالا می اورم …  نعش تکه تکه شده اشان را که با عشق درون دلم پر می زدند.  گویی پروانه ها دیگر رنگی ندارند همانند دل من که شمع دلش را خاموش کرده.

دنیا با همه بی رحمیش  یه روزی جواب دل مهربونت رو میده  همین تناقص شگفت انگیزش می کنه :)

تنها دشمنتان فقط و فقط خودتان هستید.  خود مغرور و برتر بینی که تنها سلاحش زبان و ادا هایش است اما  امان از درون خالی و تهی

می دانی چه فهمیدم ؟  ما ادم ها وقتی می خواهیم چیزی را عمیقا احساس کنیم  چشمانمان را می بندیم گویی با تاریکی همزاد پنداری می کنیم

کاش ظاهر دروغین این ادم ها فاش شود تا همگان با هم به حال خودمان اشک بریزیم …