در گذشته وقتی داخل برنامه های تلویزیونی یا اخبار چهره‌ی قاتلین سریالی را میدیدم با خود میگفتم 'چطور یک انسان می‌تواند این چنین خودش را فراموش کند' ولی وقتی برای اولین بار خون سرخی را که ته مزه‌ی آهن زنگ زده میداد را مزه کردم به معنای 'عطش' پی بردم

زندگان به طور ذاتی از هرچیز که به مرگ ختم بشه پرهیز میکنن ، ولی برام سواله بعد از مرگ چطور یا چجوره. این سوال جالب ترین سوال بی جواب داخل سرمه یبار با خودم گفتم اگه بعد از مرگ هیچی نباشه آرامش بخشه چون اونطور حداقل دیگه نیاز نیست نگران بعد مرگ بشیم

زندگی برای 'او'خیلی سریع می‌گذشت ، کودکی ، جوانی ، میانسالی ، پیری . هیچ چیز و هیچکس به او فرصتی برای نشستن و کمی نفس کشیدن نداد . از منظر او زندگی یک سفر بود ، و به همین دلیل مزخرف بود : چون در حین سفر مسافت طی شده هم مهم است نه فقط به مقصد رسیدن .

وقتی بالای چوبه دار بود نه به گناهانش فکر کرد و نه به احوال قربانی هایی که به آنها آسیب زده بود . فقط نگران بود پسرش شب شام میخورد یا نه .

مارتین بر روی صندلی چوبی‌ ایستاده بود و طناب داری که به پنکه دیواری وصل کرده بود را به دور گردنش انداخت ، نفس عمیقی کشید و پای چپش را بلند کرد و داشت با پای دیگر صندلی را می انداخت .ناگهان به یاد آورد باید هنوز از گربه‌اش نگهداری کند ، پس پایین آمد.