جیگو
در دل شب، سایهها به رقص درآمدند. نوری کوچک در اعماق تاریکی میدرخشید. او، با دلی پر از هراس، پا به آیندهای نگرانکننده گذاشت؛ جاییکه تقدیر خود را در آتش حرص و بیثباتی میدید. آیا امیدی باقی مانده بود؟
9پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
اخم کردم؛ خم شدم و در گوشش زمزمه کردم: چون تو خوشحالی دلیل نمیشه منم خوشحال باشم اما چون تو خوشحالی منم خوشحالم.
663
7 ماه پیشای یار قدیمی در کوچهی خاطرههایت هنوز عطر مهربانی جاریست...
350
8 ماه پیشقلبش ایستاد وقتی شنید؛ جهان در سکوت فرو رفت، دستهایش لرزیدند، قطرههای اشک همچون باران بهاری، از گونههایش سرازیر شد؛ و کلمات تنها چیزهایی بودند که آنجا حضور نداشتند.
230
یک سال پیش«چطور میتونی اونو ببخشی؟» – نه اینکه اونو ببخشم نه، ولی این فکر که خیلی وقتا آدما نتیجهی رفتار بقیهان، باعث میشه دلم حتی برای یه قاتل سریالی هم بسوزه.
280
یک سال پیشصداش از خاطرم رفته. نه که نخواسته باشم به یاد بیارم، نه… فقط هر بار که گوش جان سپردم، چیزی جز سکوت نیومد. چه جانکاه است دلتنگی برای آوایی که دیگر حتی خیال آن نیز محو گشته. ماندهام با حسرتی بیصدا، در گوشهی این سکوت.
190