هر ادم شادی ، شاد نیست هر ادم خوشی ، خوش نیست  هر واقعیتی هم وقعیت ندارد  گاهی به چشم هایت هم شک کن …

وقتی چشمانم را می بندم  میان تاریکی دنیا تنها می مانم  اما گویی عمیق تر حس می کنم  همه چیز را با چشمان بسته و تاریک بیشتر و بیشتر حس می کنم

هیچ وقت دل کسی را نشکست اما  تکه های ریز دل خودش پخش و پلا بود میان نیش و زخم های ادم های بی مهر اطرافش

نقطه انتهای غم یک ادم فقط و فقط لبخندی بی فروغ است نوری ندارد ، درخششی ندارد …

گاهی خودم را روای یک رمان بی پایان میبینم … رمانی طولانی با ادم های متفاوت ، قصه های مختلف ، زندگی هایی مملو از پستی و بلندی ، پایان هایی شاید شاد ، شاید غمیگن  شاید هم بیهوده  در کل پایان این رمان هنوز نرسیده …