ثمین علی بابالو
گاهی بعد از روز های سخت،جوانه ای از امید در دلت سبز میشود؛کافی ست صبر کنی ،نور همیشه راهش را پیدا میکند...
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
9 ماه پیش
زخم ها آینه اند،راهی به سوی خویشتن حقیقی...
50
9 ماه پیشعشق ،پروازی ست در قفس؛ رنج و لذت را در هم می آمیزد، عشق،همدیگر را داشتن نیست، یافتن خداست در نگاه دیگری✨🌻
60
9 ماه پیشحسرت ،گاهی زمزمه ای آرام در گوش شب است،گاهی سایه ای خاموش پشت سر... اما زندگی همین لحظه است،فرصتی که هنوز در دستان ما جاری ست.
60
9 ماه پیشگاهی زندگی،مثل باغی است پر از گل؛پر از رنگ ها و فرصت های تازه .اگر در مسیر های جدیدی قدم بگذاری،حتی در میان پیچیدگی ها ،میتوانی زیبایی های را کشف کنی که قبلاً هرگز ندیده بودی...
50
9 ماه پیشسالها گذشت و هرکدام در راهی گم شدیم. خیال میکردم عشق خاموش شده. تا آن روز که نگاهت بیهوا به من گره خورد؛ زمان ایستاد. نه عشق بود نه دلتنگی، فقط تلاقی دو روح آشنا. فهمیدم بعضی عشقها نمیمیرند، فقط در جایی از ما پنهان میشوند تا دوباره بیدار شوند.
40