"مدار" دور یک کره خاکی ، آقای ماه دنبال روشنایی می‌گشت . کسی که نیمه تاریکش را پذیرد و او را کامل کند . او در رویای خود ، گوی گرم و درخشانی میدید که به او می‌تابد و مهر نثارش میکند. فقط کمی دورتر ، خانم خورشید،دنبال آرامش می‌گشت. کسی را میخواست که گرمای وجودش را پذیرا باشد . کسی که بر حرارت دلش مرحم گذارد. آقای ماه ،شب ها، در مهمانی ستاره ها دنبال گمشده اش می‌گشت. و روز ها در رویایش با او سخن می‌گفت. خانم خورشید، روز ها سراسر منظومه را برای پیدا کردن سیاره امنش از نظر می‌گذراند. و شب ها کسی مثل ماه را به خواب میدید. آنها هرگز یکدیگر را ملاقات نکردند، با اینکه ماه می‌توانست مرحم خورشید باشد . و خورشید می‌توانست ماه را کامل کند . و این تقصیر هیچکس نیست. آنها فقط در مدار های اشتباهی بودند.....