سایه‌ام از روی دیوار پایین آمد، در حالی که بندِ کفش‌هایش را می بست گفت: من دیگر دنبالت نمی‌آیم. پرسیدم: چرا؟ من که تمام عمر بی‌گناه زیستم! پاسخ داد: تو بی‌گناه نبودی، تو فقط ترسو بودی. فضیلت تو، نام مستعارِ ناتوانی‌ات بود جهان را کسانی می‌سازند که جرأت عصیان دارند، نه کسانی که از ترس سقوط، روی لبه‌ی پرتگاه فلج شده‌اند. سایه در را باز کرد، وارد خیابان شد و رفت و من، هراسیده و بی‌وزن، روی دیوار خالی مچاله ماندم

دیروز کدم فعال شد یک پیام کوتاه، اما برای من شبیه آغاز یک زندگی تازه بود در فنجون، حالا دیگر فقط خواننده نبودم مجوز نوشتن داشتم و شاید روزی مجوز ،ماندن در ذهن آدم‌ها هنوز کسی مرا نمی‌شناسد اما مگر تمام نام‌های ماندگار روزی از همین «هنوز کسی نمی‌شناسد» شروع نشده‌اند؟