پیرزن، قندان را کنار فنجان چای تازه دم گذاشت و با لبخندی که جای خالی دندان‌هایش را نمایان می‌کرد، گفت: «یاد روزگار جوانی بخیر. آن روزها چای را با طعمِ انتظار می‌نوشیدیم.» دخترش پرسید: «انتظارِ چه؟» پیرزن گفت: «انتظارِ یک فنجان چای دیگر از کسی که دوستش داشتی. امروز همه چیز هست، جز آن انتظار شیرین که به هر کام، طعمی خاص می‌داد.»