“توی شلوغی شهر، صدای بوق ماشین‌ها و همهمه مردم، مثل موجی بود که می‌خواست غرقش کنه. احساس می‌کرد توی یه زندان ساخته شده از بتن و آهنه. یهو چشمش خورد به یه گنجشک کوچولو که بی‌توجه به هیاهو، روی شاخه‌ی خیس یه درخت نشسته بود و آواز می‌خوند. انگار یه تلنگر بود. یه لبخند اومد رو لبش. گفت: ‘حتی توی دل طوفان هم میشه یه آهنگ پیدا کرد، اگه بخوای.’ و رفت تا دنبال آهنگ خودش بگرده، حتی اگه لازم بود با بارون همراه بشه.”

راننده در میان جاده‌ای تاریک، پشت یک چراغ قرمز ایستاد. اما هیچ تقاطعی وجود نداشت! هر چه می‌چرخید، چراغ قرمز همان‌جا بود. ناگهان متوجه شد که چراغ قرمز نیست، بلکه چشم‌های درخشان موجودی است که در دل تاریکی، منتظر ترمز گرفتنِ اوست.

«من در جستجوی خودم بودم، اما وقتی رسیدم، متوجه شدم که تمامِ مسیر را فقط با سایه‌ای که از من جدا شده بود، طی کرده‌ام.»

دنیا به آدم‌هایی بدهکار است که شب‌ها بی‌صدا می‌شکنند و صبح، لبخند می‌زنند.

«امید، همان درختی است که در میانِ شکافِ یک سنگِ سرد، ریشه می‌دواند؛ نه چون سنگ را می‌شناسد، بلکه چون ریشه‌اش، راهِ دیگری بلد نیست.»