هیچ وقت دل کسی را نشکست اما  تکه های ریز دل خودش پخش و پلا بود میان نیش و زخم های ادم های بی مهر اطرافش

گاهی خودم را روای یک رمان بی پایان میبینم … رمانی طولانی با ادم های متفاوت ، قصه های مختلف ، زندگی هایی مملو از پستی و بلندی ، پایان هایی شاید شاد ، شاید غمیگن  شاید هم بیهوده  در کل پایان این رمان هنوز نرسیده …

گاهی با خودمان انقدر غریبه می شویم که انگار دو روح درون جسم رنج کشیده مان محبوس شده

قلبش مچاله شد از تمام ترک های ریز و درشت روحش  روحش تکه تکه شد از تمام خورده ریز های قلبش

حسرت کلمه ایست که یاداور تمام نداشته هایت ، تمام نرسیدن هایت ، تمام غم هایت است