نَوا …
گاهی خودم را روای یک رمان بی پایان میبینم …
رمانی طولانی با ادم های متفاوت ، قصه های مختلف ، زندگی هایی مملو از پستی و بلندی ، پایان هایی شاید شاد ، شاید غمیگن شاید هم بیهوده
در کل پایان این رمان هنوز نرسیده …
1پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
3 ساعت پیش
هیچ وقت دل کسی را نشکست اما تکه های ریز دل خودش پخش و پلا بود میان نیش و زخم های ادم های بی مهر اطرافش
10
4 ساعت پیشنقطه انتهای غم یک ادم فقط و فقط لبخندی بی فروغ است نوری ندارد ، درخششی ندارد …
10
4 ساعت پیشگاهی با خودمان انقدر غریبه می شویم که انگار دو روح درون جسم رنج کشیده مان محبوس شده
10
17 روز پیشقلبش مچاله شد از تمام ترک های ریز و درشت روحش روحش تکه تکه شد از تمام خورده ریز های قلبش
30
17 روز پیشحسرت کلمه ایست که یاداور تمام نداشته هایت ، تمام نرسیدن هایت ، تمام غم هایت است
20
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.