سال کنکورم بود و زمین و زمان دست به دست هم داده بودند تا من خرابش بکنم. از عروسی های نابهنگام گرفته تا مرگ های ناگهانی و سیل و زلزله و جنگ ایران و عراق. انگار که فرشته ی نگهبان من سر لج داشت با من. از خانواده ما تا به حال دختر به دانشگاه نرفته بود و من با جدیت می خواستم این سنت دیرینه را بشکنم. پدرم نگاهی به من انداخته بود و تنها روزنامه را ورقی زده بود. "تو اصلا دولتی قبول بشو، نامردم اگر نگذارم بروی" شب و روز درس میخواندم و طعنه می شنیدم. "اصلا دختر را چه به درس؟ آخرش هم باید کهنه بچه بشوری"