چه اندک خیالیست که به دنبالش می گشت ؛ ساعات ها وقت خود را به فردای بی رنگ و رو گذاشتن چه سود ؟ سالیانی پیرهن سیاهی داشتن به تن چه سود ؟ او همان بود که هست ؛ اما با این غم ، فردایش شروعی دیگر باشد هم چه سود ؟ چشمانش به روی تلخی ها خیره مانده بودند ؛ طوری که انگار شیرینی ای برایش نگذاشته باشند ، حالا با این غم به خاک رفتن هم شد یک سود ؟