دایانا 🪔
در لابلای موج موهایت خودم را گم کردم
من منی که در تمام عمر عاشق نشدم
با پیچش گیسوانت دل و دینم را باختم
1پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
17 روز پیش
زندگی را می گذرانم فقط می گذارم زندگی نمی کنم سال هاست زندگی نمی کنم اصلا اگر از دوستانم بپرسی می گویند او زندگی کردن را فراموش کرده است نمیدانم شاید حق با انان باشد...)
20
19 روز پیشزندگی قشنگه ها خیلیم قشنگه ولی تو دنیای داستانای من.»
41
24 روز پیشهنر یعنی از هیچ معنا بسازی.. یعنی دقیقا کاری که یک نویسنده می کنه من به شغلم افتخار می کنم من یه نویسندم من یاد گرفتم که از هیچ داستان بنویسم از یک ایده از یک رنگ از یک مکان از یک حس از یک عطر چای من از هیچ می نویسم من یک نویسندم• 🪔
40
یک ماه پیشروزی نشستم در کنار پنجره با نگاهی سرد شهرا دیدم همه بودند هرکس مشغول به یه کاری بود، همرا دیدم جز یار خودم اخر او در بین مردم نیست او از اینجا رفته یار من ساکن شهری شد، که نه من بینمش و نه تو او ساکن خانه معبود شد، یار من زود به دیدار معبودش رفت 🪔🪦
30
یک ماه پیشدنیا زیباست، اما یک بیماری دارد به نام انسان. -فریدریش نیچه
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.