•☆اخترک☆•
«به آن بخش از وجودم پناه بُردم که هیچکس را دوست نداشت و در همانجا تا ابد پناه گرفتم..»
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 روز پیش
وطن، همان بوی نان گرم و خاک نمزدهای است که وقتی از هزار فرسنگ دور هستی، ناگهان در میان غریبهها، با یک تکه نان یا یک لبخند، تمام وجودت را پر میکند.
30
2 روز پیشبرخی فصلها را برای رسیدن به بهار میخوانند، اما برخی فصلها را برای تمام شدنِ یک فصلِ گرم، میخوانند.
30
2 روز پیش«ردِ پایی روی برف نمانده، اما زمین هنوز گرمِ خاطرهایست که در یخبندان، لرزید و آرام گرفت.»
31
3 روز پیشغمها را به تاریکی بسپار و امید را برای سپیده نگه دار. باشد که فردا، از آن روزهایی باشد که لبخند، بیدلیل مهمان دلت میشود.
10
3 روز پیششب، آخرین سطرِ کتابِ امروز است؛ سطری که با آرامش خوانده میشود، نه با عجله.
20