زیر باران قدم می‌زنم، خیسی باران تمام وجودم را فرا گرفته. صدای پا‌های اطرافم حاکی از جرعه‌ای تلاش برای خیس نشدن است. اما من همچو دیوانه‌ها دریغ از ذره‌ای تلاش برای نجات دادن خود، قدم‌زنان به سوی در آبی رنگ روانه می‌شوم. می‌گویند پشت آن در زیبای خفته وجود دارد که صدایش شهره شهر و همدم تنهایی مردان شده. می‌گویند قامتش نماد زیبایی و چشمانش... امان از آن دو گوی زرین، دل از کافر و مسلمان برده. رمان ایران

به مستانه چشمانت قسم... من هر شب از می جام چشمانت مستانه مستم.

خوب بنگر به تنی که زمانی برایت گرمای آرام‌بخش داشت و حال چیزی جز آغوش سرد خاک نصیبت نمی‌شود.

و برای هزاران بار دیگر در نگاه‌های زمردی تو آوای « تنت وطنم » را فریاد میزنم.

به رقص موج گیسوانت می‌نگرم... من هر شب غزل گیسو‌هایت را ترانه وار می‌خوانم.