آرزوهایم را در گوری دفن میکنم. مگر این سرزمین، سرزمین مرگ رویاها نیست؟ مگر از همان ابتدا به ما حق زندگی دادند؟ همه‌چيز چیده شده تا در افسردگی قلت بزنیم و دم نزنیم! همه می‌دانند که محکوم به فنا هستیم و در این مسیر به خواسته‌هایمان رنگ می‌بخشیم تا بتونیم تا روزی که مرگ سراغمان آمد با لبخند دست در دستش بگذاریم و حال که وضعیت چنین است فقط با صورتی بی احساسی به صورت محو مرگ خیر می‌شوم که نه ما به آرزوهایم خواهم رسید نه سایه شوم این نفرین از سرمان قرار است کم شود.