می‌گویند سکوت، نشانه آرامش است. دروغ می‌گویند. سکوت من، فریادِ فروخورده‌ای است که در گلویم گیر کرده. من در جمعیت گم نمی‌شوم، من از جمعیت پناه می‌برم. از چشم‌هایی که می‌خواهند بدانند پشت این چهره‌ی بی‌تفاوت، چه ویرانه‌ای برپاست. اگر بدانید چقدر با احتیاط قدم برمی‌دارم تا روی لبه‌ی این حقیقت راه بروم، شاید دیگر به من لبخند نزنید.