میدانی من تا دیروز فکر می کردم دنیا بی رحم است  اما اکنون می فهمم هیچ چیزی بی رحم تر از خودم نیست ان هم به خودم …

هر یک از ادم های اطراف را می نگرم تنها چیزی که برایم نامفهوم است ظاهر و چهره انهاست   اما قصه هایی در میان پیچ و خم صورتشان  اشکار است  ؛ چشمانی مملو از فریاد دارند . رنجی عمیق در پس پرده لبخند هایشان خوابیده … میخواهند پنهانش کنند ، منتها زیادی نمایان است .  بازیگران قهاری هستند ادم ها …ولی این خطوط عجیب  پهنان نخواهد ماند …

روز ها و شب ها می گذرند … اما بعضی روز ها ، از جنس زمان نیستند . یک روز است که هر سال از کنار همه روز ها عبور می کند . اما برای من ، همان اغاز ِ همه چیز است . همان روزی که جهان ، بی انکه بداند ، بهترین هدیه اش را به من داده بود .

_ دوستش داری ؟ _ نه  _ پس برو  _ نمیشه  _ چرا ؟ وقتی عاشق نیستی _چون نمیخوام عاشق باشه …

گفت :« هنرت چیست؟ » پاسخ دادم :« نوشتن درباره ادم های فضول »