آره عزیزم؛ غریبه‌ای بیش نبودی، اما من چنان تورا بزرگ شمردم که گویی آشنا ترینِ آشناها هستی. اما غریبه بودی.

ساعتِ دیواری تیک‌تیک می‌کرد؛ و من، هر بار، در صدای آن، آمدنِ تو را می‌شنیدم.

سکوتِ میانِ ما سنگین‌تر از هر فریادی بود. وقتی لبهایش را بر روی لب‌هایم گذاشت، حس کردم زمان ایستاده است. آن آخرین بوسه، مثلِ امضایِ پایانی بر یک کتابِ نیمه‌تمام بود؛ زیبا، اما ویرانگر.

" می‌گفت: لعنت به هر ثانیه‌‌ای که اون کنارم نیست. " و من فهمیدم گاهی دلتنگی ساعت و روز و ماه و سال نمی‌شناسه، گاهی دلتنگی اندازۀ یک ثانیه‌ است.

بوسه‌ای که میانِ ما ماند، تا ابد برایِ تمامِ بوسه‌هایِ آینده، کافی بود.