هرمس
ثانیه شمار جلو میرود ولی من با هرصدایش به عقب پرتاب میشوم؛ جایی که خودم را گم کردم...
8پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
در نهایت هر قلبی قاتل خودش را دارد و ان قاتل را بیشتر از خودش دوست دارد.
50
7 ماه پیشروزی مرگ، زندگی را ملاقات کرد. مرگ از او پرسید: به چه امیدی ادامه میدهی؟ به چه امیدی زندگی میبخشی؟ زندگی پاسخ داد: به امید تو
120
8 ماه پیشبنویس واقعیت را نه واقعیت جهان را، واقعیت وجودت را
110
8 ماه پیشیک روز با ستارگان میرقصم و به احمق هایی که نمی رقصند از آسمان میخندم
71
8 ماه پیشخودکشی و امیدی که در گوشهی شب جا مانده بود، آهسته مرا در آغوش گرفت. زندگی شاید زخمی باشد، اما هنوز آهنگ آغاز را از حنجرهی غم میچکاند.✨
30