هست او تیره و تار مانند درخت چنار تار و پودرش هست پر از رمز حتی اگر غمش باشد پر از زخم می‌گوید ندارد درد اما میداند دنیا ندارد رحم وقتی میخواند از غصه و غم می‌کند ریا بر این دنیا میداند دارد در دل صندقچه درد و دوا اما نخواهد کرد آشکار چون دارد درد بی دوا. (وقتی سیزده سالم بود به عنوان تمرین نویسندگی نوشتمش و به نظر خودم چیز خوبی نیست توی شعر نوشتن خوب نیستم اما اگه نظری راجبش دارید خوشحال میشم بهم بگید)