گاهی تنها چیزی که نیاز داریم ، یک گوشه دنج ، صدایِ ملایمِ موسیقی و فنجانی قهوه است که تمامِ غبارِ روز را با خود ببرد . در این خلوت ، دیگر نیازی به نقش بازی کردن نیست ؛ فقط من هستم و این سیاهیِ عمیقِ قهوه که مثلِ آینه‌ای ، تمامِ افکارم را پیشِ رویم می‌چیند . یک لحظه توقف ، برایِ خودِ واقعی‌مان ، میانِ تلخی و آرامش .

از ستم روزگار پناه بر شعر ، از جور یار پناه بر شعر ، از ظلم آشکار پناه بر شعر . . .

نه خواب درمان است نه بیداری ، آنقدر دویده‌ام در ذهنم که باید چیزی به بزرگی فراموشی ، من را از یاد ببرد .

پرسید چگونه‌ای؟ گفتم سرد ، خموش ، تاریک ، ملتهب ، اما هنوز شعله‌ی نمورِ امید در قلبم ، آوازِ حیات سَر میدهد . . .

وقتی لب فرو می‌بندیم و سخنی نمی‌گوییم ، غیرقابل تحمل می‌شویم و آنگاه که زبان می‌گشاییم ، از خود دلقکی می‌سازیم .