در نهایت هر قلبی قاتل خودش را دارد و ان قاتل را بیشتر از خودش دوست دارد.

روزی مرگ، زندگی را ملاقات کرد. مرگ از او پرسید: به چه امیدی ادامه میدهی؟ به چه امیدی زندگی میبخشی؟ زندگی پاسخ داد: به امید تو

بنویس واقعیت را نه واقعیت جهان را، واقعیت وجودت را

یک روز با ستارگان میرقصم و به احمق هایی که نمی رقصند از آسمان میخندم

خودکشی و امیدی که در گوشه‌ی شب جا مانده بود، آهسته مرا در آغوش گرفت. زندگی شاید زخمی باشد، اما هنوز آهنگ آغاز را از حنجره‌ی غم می‌چکاند.✨