- ذهنت شلوغه؟ فقط نیازه بنویسی همین. - گاهی اوقات چیزی‌ برای نوشتن نیست. نه چون آشفته‌ایم، چون... (کسی که داری این متن رو می‌خونی، سلام. آره دقیقا با شمام :> ادامش‌ رو شما کامل کن برام )

- چقدر بدم دیگه ازم سوال نپرسی؟ - این‌جا رستوران نیست که هرچی و هرکاری خواستی انجام بدی بعدشم پرداخت کنی و خدانگهدار دکتر؛ اون‌جوری نگام نکن، یه چی خوردی پس پای لرزشم‌ بشین. تیمارستان گودارد: دالان تاریک

- بنظرت، روز‌ها‌، ماه‌ها و سال‌ها تلاش، برای یک ثانیه‌ای که به یک عمر موفقیت تبدیل می‌شه، ارزش داره؟ - جواب هر کس فرق داره.

- انتظار کشید سخت است؛ اما بزرگت‌ می‌کند. - بزرگ شدن بر چه پایه و اساسی؟ - انتخاب.

دیدش تاریک بود؛ همچون در‌ی که کلیدها را پس می‌زند. آنجا فقط خودت بودی و خودت. نزدیک بود... خیلی نزدیک. - سلام لونا! - ت.. ت.. تو... قبل از فکر، صحبت‌ می‌کرد. - آره، منم. تو بلاخره تونستی منو بیدار کنی! - یعنی چی؟! گمشو ذهنم بیرون. - چرا لونا؟ منم، منو نمی‌شناسی؟ تو منو بزرگ کردی! - ی.. ی.. یعنی چی؟ - من همیشه این‌جا بودم. دستش‌ را روی سرِ لونا گذاشت. - دقیقا همین‌جا. - من چیزی نمی‌بینم! کمکم... کمک... چشمانش به دنبال خروج بودند. بدن می‌لرزید. جایی که حتی یک کورسوی نور هم در میان سایه‌ها . - ت.. ت.. تو... و همه چیز در یک نقطه‌ای که حتی وجود هم نداشت، در خودش فرو رفت. تیمارستان گودارد: دالان تاریک