رستا
هیچکس جزء خودت، نگران و منتظر خودت نیست...
حتی از بیرون...
«دیالوگ برتر: اسیر یک فرشته»
8پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
ای بر آن ادبِ چشم و زبانت لعنت که مرا معتاد خویش ساخت. آنقدر غرق در ادب تو شدم، که خودم را فراموش کردم و شدم بخشی از تو آن ادب پدر صلواتیات. اما نمیدانستم اینها همه بیمعنی است. کاش میدانستی چه میکشم و جای ادب و احترامت، آن زبانت را باز میکردی و میگفتی: «من هم دوستت دارم...!»
50
یک ماه پیشقلب من مؤدب است! آنقدر که، روزی اگر بخواهی بروی؛ حتما برای خداحافظی خواهد ایستاد...
126
یک ماه پیشو در نهایت اگر اندوهت آنقدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود، به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم...
70
یک ماه پیشقلبم در حسرت یک نگاه گرم و صمیمانهایت، نگاه گرم و عاشقانهات، نگاه گرم و پر ستارهات... دیگر نمیتپد! انگار خودش فهمیده دیگر امیدی به دیدن آن دو ستاره روشن ندارد(:
50
یک ماه پیششب دنیای مرا در آغوش گرفته بود، و سکوتی سنگین اما مخملی اطرافم را پر کرده بود. ماه چون سکهای نقره ای در آسمان میدرخشید. خیره به حلالهای براقش، دست روی سینهام گذاشتم، درست همانجایی که قلبم نامنظم میکوبید. زیر لب زمزمه کردم: «تو هم دلتنگ خانه شدی؟» آنقدر غرق در تماشای ماه بودم، که حس کردم دیگر قلبم نه عضوی از گوشت و خونِ من، بلکه تکهای نقرهفام و پر نور از ماه است. آری قلب من تکهای از ماه بود که حالا داشت در تن خاکی من، برای لمس دوباره آسمان پر پر میزد.
60
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.