دیدش تاریک بود؛ همچون در‌ی که کلیدها را پس می‌زند. آنجا فقط خودت بودی و خودت. نزدیک بود... خیلی نزدیک. - سلام لونا! - ت.. ت.. تو... قبل از فکر، صحبت‌ می‌کرد. - آره، منم. تو بلاخره تونستی منو بیدار کنی! - یعنی چی؟! گمشو ذهنم بیرون. - چرا لونا؟ منم، منو نمی‌شناسی؟ تو منو بزرگ کردی! - ی.. ی.. یعنی چی؟ - من همیشه این‌جا بودم. دستش‌ را روی سرِ لونا گذاشت. - دقیقا همین‌جا. - من چیزی نمی‌بینم! کمکم... کمک... چشمانش به دنبال خروج بودند. بدن می‌لرزید. جایی که حتی یک کورسوی نور هم در میان سایه‌ها . - ت.. ت.. تو... و همه چیز در یک نقطه‌ای که حتی وجود هم نداشت، در خودش فرو رفت. تیمارستان گودارد: دالان تاریک