ایران خانوم؛ بانوی زخم و زَرنای

هانیه فتحی

ایران در این شعر، بانویی‌ست افسانه‌پوش با گیسوانی از خزر تا خلیج، زاده‌ی آتش و آیین، ایستاده در طوفان تاریخ با چادری خاکی و دلی زرین. نه فقط نقشه‌ای بر دیوار، که نغمه‌ای‌ست در گلوی فردا؛