کجاست آن عدالت؟ این مردمان به جرم بی‌گناهی جان می‌دهند.

چرا در میان این سفرها به آسمان‌ من سفر نکرده‌ام؟ من شرمنده‌ام که هنوزهم زنده‌ام.

شب، در ظاهر کلمه‌ای ساده و دو حرفی بیش نیست اما اگر بخواهی که مفهوم آن را بفهمی باید بگویم تعداد حرف‌ها و غم‌هایی که در شب پنهان شده، بی‌شمار است، اگر در توانت بود شب را بی‌مفهوم بخوان.

خسته‌ام عزیزِجانم، ته کشیده‌ام، دیگر کِی میخواهی چشم باز کنی و برایم چای بریزی؟ چرا این خواب تو بیداری ندارد؟ پیر شدم.

امیدوار بودم این زخم کهنه دیگر هیچوقت سر باز نکند، اما اکنون کسانی که زخم را به وجود آوردند سعی می‌کنند زخم کهنه را دوباره باز کنند و نمک را روی آن بریزند، خسته نمی‌شوند؟

جانکم داستان شاد نیاز به دل شاد دارد، من با این دل غمگین زده‌ام چه داستان شادی بنویسم؟

خودم را گم کرده‌ام، همه‌‌ی جاهای ممکن را گشتم اما خود را پیدا نکردم، در میان گشتن دیگران را دیدم که راه‌شان را گم کرده بودند و به دنبال خودشان می‌گشتند، به آنها سپردم که اگر مرا یافتند تنهایم نگذارند.

ساعت از نیمه شب هم گذشته بود، خاکستری داشت به خانه عزیزجانش می‌رفت، شب‌ها می‌رفت تا مبادا کسی مزاحم خلوتش با دخترک شود، او تقریبا یک‌سال است که شب‌ها کارش رفتن به خانه عزیزجانش بود، عزیزجانی که خانه‌اش قبر بود.

چایی لب پنجره سرد شده بود، ساعت از وقت قرار ملاقات هم گذشته است، عقربه‌های ساعت نمی‌گذارند کمی تنها باشم، صدای تیک و تاکشان سکوت خانه را بهم می‌زند در حقیقت من منتظر بودم محبوبم بیاید و سکوت خانه را از بین ببرد نه تیک و تاک ساعت زنگ زده خانه‌ام.