سال هاست.. وقتی حرفی میشنوم، حرف دوست داشتنی تری در ذهنم نقش می‌بندد و ای کاش های ذهنم روانه می‌شوند.. باید یک فکری برایشان بکنم.. زیاد تر و زیادتر می‌شنوند و روحم را آزار می‌دهند.. چرا که می‌رسانندم به اینکه کاش جور دیگری رقم می‌خورد و.......

از بعد از اردو به خودم قول دادم هرگز اردو نروم.. !!! مرددم از بعد از اردو. از رفتار و حرف های بقیه.. مثل آدمی که مسیر را کللللی بلد بوده اما یکهو ته دلش را خالی کرده اند و سردرگم شده و نمی‌داند چه درست است چه خطا؟!

این روزها .. نه تنها قند در دلم آب نمی‌شود ‌که دلهره ی عجیبی وجودم را می‌گیرد! که کدام رفتار درست است؟ طرد کردن؟ محبت کردن؟ یا راه دیگری....؟!

خودتان را جای یک معلم ، البته یک معلم تازه کار و پر مشغله بگذارید! بعد ببینی و بشنوی و بخوانی که دارند وابسته ات می‌شوند! حالت چطور می‌شود.؟ این روزها ..

۲ وقتی خوندم که دستبندی که روز اردو بهم داده دستبند شانس خودش بوده، دلم یه جوری شد.. حتما فردا میبرم براش..‌.

همه مدت کلاس داشت گره می‌زد و باز می‌کرد. . دیدم قایمکی کار می‌کند، خودم هم ناخوش بودم.. تغافل کردم..دم در ایستاده بود بازینب و غزل. جعبه رو داد و رفت. گفت پاپیون رو نشد بچسبونم 🥺🫠 دیدم برام دستبند گرفته چقدر هم قشنگ بودن.. ادامه داره

لحظاتی هم هست که خودت توان نداری تکان بخوری،.. چه برسد که سرپا بشی و مراقبت کنی از بقیه!

بسم هو این روزها پر از حس های متفاوت هستم! گاهی با یک حرف به وجد می آیم.. گاهی با یک حرف بهم میریزم.. گاهی پر از حس خوبم و گاهی حس های بد احاطه ام می‌کنند.. ‌‌

تهش می رسه به اینکه ما فقط خودمون رو داریم! آدم عاقل رو چیزی که داره سرمایه گذاری میکنه! نه چیزی که نداره!

بامنی که از حافظه قوی در رنجم ، از فراموشی حرف نزن!