... انگار وطنم اشغال شده باشد، پنجره‌های خانه شکسته و سقف بر سرم آوار. انگار دیار را ترک کرده باشی، یا جهانیان مرا ترک گفته باشند. همان‌قدر غمگینم... همان‌قدر غریب...

مایلم تمام راه‌های دنیا را بپیمایم، هر طعم، کتاب و صدای ناشناخته را بچشم، بخوانم و بشنوم؛ زندگی را بی‌پایان ادامه دهم به هرآنچه می‌خواهم برسم بفهمم و بیاموزم، و هر روز بیش از دیروز بیندیشم. اما چه تلخ که اینها همه درحالیست ک سالهاست از درون پوسیده‌ام

سوگ به‌نظر می‌رسد عاقل‌تر شده باشم، صبورتر، آرام‌تر... اما در ژرفای خود به سوگ چیزی نشسته‌ام که می‌پنداشتم نامیراست! نمی‌دانم نور بود، یا امید... نمی‌دانم عشق بود، یا چیز دیگری که هنوز نامی برایش نیافته‌ام...

رهایی؟ آیا زمانی که قلبم از تپش بازایستد، آزاد خواهم شد؟ آیا از دلتنگی‌هایم دور می‌شوم؟ آیا روزهایی که می‌گذرانم، روحم را پیرتر می‌کنند؟ یا زندگی، دوباره، از نو آغاز می‌شود؟ چیزی را به یاد می‌آورم؟ یا همه‌ی خاطره‌ها، با ضربان قلبم، باز می‌ایستند؟