سوگ به‌نظر می‌رسد عاقل‌تر شده باشم، صبورتر، آرام‌تر... اما در ژرفای خود به سوگ چیزی نشسته‌ام که می‌پنداشتم نامیراست! نمی‌دانم نور بود، یا امید... نمی‌دانم عشق بود، یا چیز دیگری که هنوز نامی برایش نیافته‌ام...