-منم میام! +نه -من خیلی خوب بلدم بجنگم پس منم میام +شنیدی چی گفتم ، نه -اخه چرا ، چون یه دخترم!؟ +چون من نمیتونم تو رو هم از دست بدم...

-چه بازی باحالی ، از اون یاد گرفتی؟ +اره همیشه با هم انجامش میدیم -خفنه +انجامش میدادیم...

همه چیز از همان لحظه ای شروع شد که داخل حیاط مدرسه بودم ، یکی از بچها سمتم آمد و گفت :« میگن جنگ شده... » بعدش را نفهمیدم . هیچ چیز بعدش را نمی‌فهمم ، بارها فکر کردم اتفاقات به چه ترتیبی افتاد و چه شد که اینطوری شد... اما بی فایده است اول یکی گفت جنگ شده بعد یکی گفت بیت را زدند بعد یکی گفت میناب ، مدرسه را زدند یکی گفت خیابان فلان را زدند یکی گفت بیمارستان زدند یکی گفت سردار را زدند زدند و زدند و زدند . بعد همه این زدن ها شد یک عدد ، ۳۴۶۸ . ۳۴۶۸ نفر . همین. برای خیلی ها همه چیز همینجا تمام شد . ولی ، دقیقا همان لحظه که برای همه ، همه چیز تمام می‌شود و تو منتظری که مثل همیشه برای تو هم تمام شود... ناگهان میفهمی یک نفر ، از آن سه هزار و چهارصد و شصت و هشت نفر ، امروز باید خانه باشد...